Back to List

Zuster José Lambie

Zutendaal 1930   Genk 1999


Luik 1959

 Congo: 1955
-
1997


In september 1955 vertrok zuster José Lambie voor de eerste keer naar Congo, bestemming Kongolo. Deze plaats zou later in de geschiedenisboeken belanden doordat er op nieuwjaarsdag van het jaar 1962 twintig paters-missionarissen door rebellen gedood werden. Zuster José had in Hasselt de normaalschool doorlopen en zich aangesloten bij de Dochters van het Kruis die hier in Zutendaal ook een klooster hadden. Wellicht had zuster José daar haar roeping gevonden, in de lagere meisjesschool. Ze bleef tijdens haar verblijf in Congo immers contact houden met o.a. Zuster Gabriëlle en zuster Jeanne. Tijdens haar vakanties in België ging ze deze zusters en de andere medezusters ook opzoeken.

Wegens de opstand die in het hele land heerste, verliet ze in 1960 haar toenmalige missiepost in Malemba-Nkulu en keerde naar België terug. In 1963 vertrok ze weer naar Congo maar helaas … wegens vijandigheden van de rebellen duurde haar verblijf maar een jaar. In 1964 zette zuster José weer voet op Belgische bodem. In november 1965 lukte het na twee keer uitstel om naar haar vroegere missiepost terug te keren en weer in het onderwijs werkzaam te zijn. Zuster José stak ook de nodige energie in een bloeiende Eucharistische Kruistocht, het geven van Catechismuslessen aan catechisten en jeugdacties. Deze taken nam ze hoofdzakelijk op zich in iedere missiepost waar ze verbleef. Haar orde, de Dochters van het Kruis, hadden geïnvesteerd in onderwijs en hospitalen. Soms kwam daar ook nog een weeshuis en een melaatsenpaviljoen bij.






De onrust in Congo bleef haar echter achtervolgen. De oorlog in Angola, waarbij Congo betrokken was, had veel invloed op de streek waar zuster José werkzaam was. De toestand was zeer gespannen. Halverwege de jaren zeventig was het onderwijs er helemaal ten gronde gericht. Corruptie tierde er welig. Zelfs zonder studies verkreeg men er een brevet of diploma. Alles was te koop. Zuster José had het moeilijk met de oneerlijkheid en onrechtvaardigheid. Ze schreef in één van haar brieven in 1977: Als we Zaïre vandaag met Congo vergelijken van vroeger, dan zijn we al een heel stuk achteruitgelopen. Het reizen wordt hier in de brousseposten haast onmogelijk, slechte wegen, geen mazout of benzine. De postdienst zeer traag. Normaal zouden we morgen 15 september herbeginnen, er ontbreken nog 3 onderwijzers die niet ter plaatse zijn. Zo armzalig als dit jaar, geen schriften of schoolgerief, vorig jaar waren er veel scholen zonder krijt of boeken, nu zonder schriften. We dringen steeds dieper en dieper naar de miserie. Uiteindelijk bleef ze haar taak in het onderwijs verderzetten, hoewel de toestand niet verbeterde. Missionaris zijn was voor zuster José een roeping maar soms ook een zware beproeving.









Back to List